“Zingen is heerlijk. Zingen bij Al Naharot is meer dan zingen,’t is een beleving”

Ooit, lang geleden, zag ik in Dubbeldam voor het eerst het daglicht. Dat is eenenzestig jaar geleden en ik, Theo, wandel gedurende al die jaren rond in de regio Drechtsteden.

Opgegroeid tot 10-jarige in Dubbeldam / Dordrecht vertrokken mijn ouders met mijn zus en twee broers en ondergetekende naar Zwijndrecht. Buiten een enkele onderbreking heb ik daar altijd gewoond. 

Het was de uitvalsbasis voor mijn werk als boekhouder. Het mooie van dit vak is het evenwicht. In Zwijndrecht leerde ik ook mijn vrouw kennen en wij kregen samen een zoon en een dochter. Uiteindelijk hield het huwelijk geen stand. Inmiddels zijn de kinderen volwassen en daadwerkelijk uitgevlogen.

Al jong kreeg ik de smaak van,vooral, klassieke muziek te pakken. Zo mocht ik op 9 jarige leeftijd die delen uit de Matheüs Passion meezingen waarin ook een knapenkoor van zich laat horen. De liefde voor klassieke muziek is altijd gebleven en heeft zich verder ontwikkeld en is iets waar ik niet goed zonder kan.

Ergens tussen mijn 40e  en 50e zong ik lang en met plezier in een cantorij.

Mijn leven lang volg ik het nieuws met betrekking tot Israël met wat meer dan normale belangstelling en heeft ook het Jodendom mijn (bovenmatige) interesse. Ik was dan ook zeer verheugd Al Naharot te ontdekken, kort nadat dit koor opgericht was in september 2012. Ik zing nu mijn tenorpartij wekelijks mee en geniet er met volle teugen van. 

Het koor brengt mij inmiddels meer dan het plezier in zingen en muziek want ook de kring van vrienden/vriendinnen is uitgebreid.

Naast deze hobby van het zingen kan ik genieten van poëzie. Ik maak programma’s rondom een thema, zoek er gedichten bij en passende muziek van velerlei aard en genre en breng deze programma’s als ‘reiziger door het land van taal en muziek’ graag met gevoel over het voetlicht. 

Met veertig zangers en zangeressen in krap 2 jaar is Al Naharot al een koor van mooie omvang, dat wel, maar ’t mag nog wat groeien.

Mocht ik een wens doen dan zou ik graag eens ergens onverwacht uit allerlei hoeken de leden zien gaan zingen, bij elkaar komen en ineens met ons allen wat van de prachtige Joodse liederen aan anderen laten horen.

Dit moderne verschijnsel kan mij ontroeren en ik zou het een ander gunnen die ontroering te beleven. Bovendien misschien wel een aardige reclame.

Zingen is heerlijk. Zingen bij Al Naharot is meer dan zingen ,’t is een beleving.

U begrijpt, een enthousiast lid: Theo.