“En zingen dan? Ja, gewéldig hoe dat klinkt in ons koor!”

Betty, vrouw, 58 jaar, heeft een relatie en woont tien jaar in Sliedrecht. Zij heeft nog één thuiswonende zoon van 21. Zij en haar partner runnen samen een winkel.

Betty is geboren en getogen in Schiedam, ging naar het christelijk lyceum in Vlaardingen en werkte een paar jaar als telefoniste en directiesecretaresse.  Daarna gingen een vriendin en zij- die haar studie Frans in Utrecht ook niet meer zo belangrijk vond – als vrijwilliger naar Israël om sinaasappels en grapefruit te plukken in kibboets Alonim, eind jaren zeventig.

Zij trouwde in 1980, maakte aliya naar Israël en kreeg er drie prachtige kinderen, Amiet, haar dochter van 31, Yuval, haar zoon van 27 en Ron, de jongste zoon van 21. Na haar scheiding keerde zij naar Nederland terug. Haar bijna 18 jarige dochter moest in dienst en zo kwam zij met haar twee zonen in Nederland aan.  Yuval is terug gegaan toen hij 18 was. Zo is er altijd het verlangen weer in Israël te zijn, bij de kinderen en de oude vrienden.

Haar hobby’s zijn lezen, yoga en tuinieren..En zingen dan? “Ja, gewéldig hoe dat klinkt in ons koor! Wat een heerlijkheid om te horen hoe mooi wij tezamen klinken, zó leuk”.

“Ik las in het Sliedrechts kompas dat er in de dijksynagoge een avond werd gehouden voor mensen die geïnteresseerd waren in het zingen van Israëlische en joodse liederen, geleid door een Israëlische dirigente (inmiddels opgevolgd door Doron Peper, red.).

IK GA!!!! dacht ik; eindelijk de mogelijkheid om hier ook Hebreeuws te kunnen praten of zingen en me niet meer zo alleen te voelen met mijn connectie  met Israëlische taal en cultuur. Zo gebeurde en vanaf die tijd ben ik meegegroeid met het koor, de locaties en de liederen.

Het leuke is dat sommige liederen me doen teruggaan naar de tijd dat ik pas in Israël was en op de vrijdagmiddag de radio liedjes speelde die de komst van de sabbat inluidden, maar waarvan ik de betekenis nog niet kon begrijpen. En nu, dertig jaar later krijg ik plotsklaps de tekst en uitleg onder ogen.

En dan de populaire liedjes met de meest poëtische teksten. Zo heerlijk om ze weer terug te horen en ze zelf te mogen zingen, heerlijk! Pure nostalgie!

Voor de toekomst van Al Naharot wens ik dat wij een sterk en bekend koor mogen worden en dat wij tijdens vele gelegenheden en op vele plaatsen uitgenodigd zullen worden om te zingen. Zeker nu de wereld zo duister wordt en de toon tegenover Israël en het joodse volk zo negatief.”